Blaggers In The Area!

Ο Matty Blag (1964 - 2000) δημιούργησε τους Blaggers I.T.A. εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80 με σκοπό να διαδώσει και μουσικά τα μυνήματα των ακροαριστερών οργανώσεων Anti-Fascist Action και Red Action των οποίων ήταν μέλος και οι οποίες μάχονταν κάπως δυναμικά το ...αντίπαλο δέος BNP (Brittish Nationalist Party) και τους ακροδεξίους σκινχεντς. Ο Matty Blag ήξερε καλά τι πολεμούσε καθώς και ο ίδιος ήταν εθνικιστικών - ακροδεξιών πεποιθήσεων, όμως στην φυλακή ένας συγκρατουμενός του τον προσυλητισε στα σοσιαλιστικά ιδεώδη και τον μαρξισμό. Βγαίνοντας από την φυλακή έγινε ο μεγαλύτερος πολέμιος των ακροδεξιών πεποιθήσεων τόσο λεκτικά όσο και ..."φυσικά".

Σκαλίζοντας λίγο τους δίσκους βινυλίου, κάτι που γίνεται όλο και πιο σπάνια (ας όψεται η τεχνολογία), πέσαμε πάνω στο Bad Karma των Blaggers I.T.A. Το άλμπουμ αυτό του 1994 που ίσως να έφτανε ψηλά τους Blaggers Ι.Τ.Α. αν δεν τους χτυπούσε το ...κακό πεπρωμένο! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Οι Blaggers I.T.A. ξεκίνησαν μουσικά την καριέρα τους παίζοντας ένα μάλλον άτεχνο και μέτριων επιδόσεων Oi! - punk - hardcore υβρίδιο. Ο πρώτος δίσκος τους On Yer Toez του 1989 είναι ένας μετριότατος τυπικός punk δίσκος. Όμως με τον καιρό, μέσα από αλλεπάληλες αλλαγές και προσθαφαιρέσεις μελών, και άλλα μουσικά είδη άρχισαν να βρίσκουν το δρόμο τους στον ήχο των Blaggers. Κομβικό σημείο είναι η ενσωμάτωση στο group του Christie, house DJ/MC, ο οποίος τους ακολούθησε σε κάποια τουρ στην Γερμανία (μόνη χώρα που απέκτησαν κάποια fan base πλην της Αγγλίας) ως roadie και σε κάποιες συναυλίες σχεδόν απρόσκλητος ανέβαινε επι σκηνής και ράπαρε πάνω στα κομμάτια.Ακολούθησε ένας ακόμα δίσκος, με τον εύγλωττο τίτλο Fuck Fascism, Fuck Capitalism, Society's Fucked, που τυπώθηκε σε μόλις 200 αντίτυπα από την εταιρεία τους η οποία στην συνέχεια τους έδιωξε κακήν-κακώς. Η αλλαγή στον ήχο τους άρχισε να γίνεται ορατή στο ep Blaggamuffin' του 1991 το οποίο περιλαμβάνει και μια εκπληκτική indie - dance διασκευή του Guns Of Brixton. Εκεινό που δεν άλλαξε ποτέ ήταν η στρατευμένη στα αριστερά οπτική γωνία των δυνατών στίχων του Matty. Τα δυνατά live τους και μια σειρά από EP's και singles, μεταξύ των οποίων και το Here's Johnny για την επερχόμενη εκλογή του John Major, βοήθησαν στο να αποκτήσουν μια δυνατή βάση οπαδών στην Αγγλία. Το 1992 ακολούθησε το παρα πολύ καλό LP United Colours of Blaggers I.T.A. Δυνατό indie - ska - punk παραγεμισμένο με μπολικές λούπες, samples (από πολιτικές ομιλίες και news clips μέχρι Madonna και Public Enemy), σκεφτείτε κάτι μεταξύ EMF και των πιο πρώιμων punk στιγμών των The Clash.Η φήμη των Blaggers πλέον ήταν μεγάλη και οι μεγάλες δισκογραφικές αρχιζαν να τους περιτριγυρίζουν για κάποιο συμβόλαιο. Τελικώς υπέγραψαν στην EMI κάτι που θεωρήθηκε περίπου ως προδοσία στον σκληρό αριστερίστικο πυρήνα των οπαδών τους. Ακολούθησε μια τριάδα από εντυπωσιακά singles (Stresss, Oxygen και Abandon Ship) στο ύφος του United Colours...αλλά ακόμα πιο βελτιωμένα από άποψη σύνθεσης αλλά και εκτέλεσης. Όλα έδειχναν ότι οι Blaggers ήταν το next big thing της βρεττανικής σκηνής. Όμως εδώ ακριβώς θα χτυπήσει το ...κακό κάρμα.Κατά την διάρκεια περιοδείας των Blaggers I.T.A. με τους Manic Street Preachers το 1993 Matty Blag θα δόσει συνέντευξη στον Dave Simpson του Melody Maker. Ο δημοσιοκάφρος, όντας μεθυσμένος, θα προβοκάρει συνέχεια τον Matty κατά την συνέντευξη λέγοντας του συνέχεια "once a fascist always a fascist" και ότι όσοι χτυπούν τους φασίστες γίνονται ίδιοι με αυτούς με αποτέλεσμα να καταλήξει στο νοσοκόμειο με μπόλικα τραύματα. Φυσικά επακολουθήσε μύνηση και δικαστήριο όπου ο Matty τελικώς θα αθωωθεί καιθώς κρίθηκε ότι ο δημοσιογράφος ήταν προκλητικός και υπεύθυνος για ότι του συνέβει. Όμως το κακό είχε γίνει.Από την στιγμή του ξυλοδαρμού του δημοσιογράφου και έπειτα, ο βρεττανικός μουσικός τύπος θα κυρήξει εμπάργκο εναντίον των Blaggers I.T.A. στην καλύτερη αγνοώντας τους επιδεικτικά ενώ στην χειροτερη με παντελώς αρνητικές αναφορές. Μάλιστα θα καταφέρουν παρασκηνιακά να πείσουν τους διοργανωτές του Reading Festival να τους αποσύρουν από το line-up του 1994. H ΕΜΙ πάντως θα κυκλοφορησει εκείνη την χρονιά το Bad Karma το οποίο περιλαμβάνει τα 3 προαναφερθέντα τραγούδια μαζί με άλλα 9 καινούργια δυναμίτες μεταξύ των οποίων το single Mantrap και το καλύτερο ίσως τραγούδι τους Hate Generator. Όμως η παντελής έλλειψη προβολής από τα ΜΜΕ τα χαντάκωσε εμπορικά με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν από την εταιρεία.Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αυξανόμενη εξάρτηση του Matty Blag στην ηρωίνη οδήγησε στην έκδιωξη του από το γκρουπ. Τελικώς, μετά από ένα-δυο ακόμα singles σε μικρές punk εταιρείες και μια περιόδεια στην Γερμανία με τον Christie να αναλαμβάνει όλα τα φωνητικά, οι Blaggers I.T.A. οδηγήθηκαν άδοξα στην διάλυση το 1995 και την λήθη. Το 2000 ο Matty Blag θα βρεθεί νεκρός από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Τα υπόλοιπα μέλη των Blaggers θα επανασυσταθούν ως Blaggers AKA και θα παίξουν κάποιες συναυλίες στη μνήμη του. Οι Blaggers AKA δίνουν ακόμα σποραδικα κάποιες συναυλίες στην Αγγλία και την Γερμανία κυρίως σε μεγάλες συγκεντρώσεις αριστερού ή αντιφασιστικού χαρακτήρα.Το σύνολο του καταλόγου των Blaggers I.T.A. είναι πλέον κατηργημένο αλλά μπορείτε να βρείτε μεταχειρισμένα αντίτυπα σε sites τύπου Ebay ή σε δισκάδικα στην Αγγλία/Γερμανία. Εδώ μπορείτε να βρείτε σε mp3 το Abandon Ship στην single version από το ομώνυμο ep του 1993.

Links:Dementlieu Punk Archive(Blaggers I.T.A.)

Wikipedia

αναδημοσιευση απο lkrory21's HauptPunkte (για να μην κανουμε τους εξυπνους με ξενα κολυβα)

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στην ανατολή, του δευτέρου μισού της δεκαετίας, ηρθε επιτέλους η ώρα, για μια ανάταση, για μια νέα οργασμικη περίοδο, σε όλες τις τέχνες. Αυτό το «κάτι» που ψάχνουμε σε όλη την μεταπολίτευση, που θα αναγεννήσει την δημιουργία, μπορεί να ξεκίνησε από τους αβαντ-γαρντ κύκλους αλλα τελικά ηρθε στην επιφάνεια:

Υπουργός Πολιτισμού : Βουλγαρακης

Ο τραμπουκισμός της (φ)ΟΝΝΕΔ της δεκαετίας του ’80, δεν ήταν παρά μονό μια πλευρά της προσωπικότητας του. Τώρα ας ετοιμαστούμε να δούμε και την άλλη.
Θα πει βεβαία ο καχυπτοτος, γιατί δηλαδή οι τέχνες στην χωρά μας πρέπει να είναι κρατικών υπόθεση, και να καθορίζετε από το Υπουργείο το αν θα προχωρήσουν. Γιατί πολύ απλά, τα «καλλιτεχνικά» οικονομικά, έχουν μονό τους εξής τρόπους, για να βγαίνουν : 1) κρατική χρηματοδότηση 2) διάφοροι που βρίσκουν τις επενδύσεις στην καλλιτεχνική δημιουργία, ως τρόπο για το «ξέπλυμα» χρήματος. 3) οι «πραγματικές» επενδύσεις, που θα φέρουν στους χρηματοδότες εγγυημένη κερδοφορία, οπότε αυτό αφορά μόνον τους ήδη επιτυχημένους καλλιτέχνες.
Και πραγματικά όλες οι μορφές τέχνης δεν είναι «οικονομικά» το ίδιο. Αν είσαι ζωγράφος χρειάζεσαι κάποια υλικά μερικών εκατοντάδων ευρώ για να φτιάξεις έναν πίνακα. Αν είσαι ροκ συγκρότημα χρίζεσαι μερικές χιλιάδες ευρώ για να βρεις εξοπλισμό, και να ηχογραφήσεις ένα cd. Αν όμως είσαι σκηνοθέτης, χρειάζονται δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να γυρίσεις την ταινία σου.
Έτσι αν τουλάχιστον σε κάποιες μορφές, γίνετε να «χρηματοδοτεί» κάποιος από την τσέπη του το «ψώνιο» του, σε κάποιες άλλες είναι ανέφικτο. Για αυτό είναι κρίσιμες οι πολιτικές του κράτους, για το πώς θα διαθέσει τον προϋπολογισμό του το Υπουργείο Πολιτισμού, έτσι ώστε να βγουν στην επιφάνεια καινούργια ταλέντα, φρέσκα γράμματα, και να έρθει στην επιφάνεια, μια υποβόσκουσα πολιτιστική ανάταση.
Για να δούμε.

Rainboy

ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2005

Αυτό τον καιρό διαβάζουμε δεκάδες άρθρα από δω και από κει που μας περιγράφουν τι αφήσαμε πίσω μας. Μέσα σε αυτό το κλίμα να προσπαθήσω να κάνω και εγώ μια αντίστοιχη , προσωπική προσπάθεια. Όχι τόσο γιατί νομίζω ότι θα είναι πολλά, αυτά που συνέβησαν φέτος (ειδικά στο πεδίο της μουσικής ) που θα τα θυμόμαστε μετα από μερικά χρονια, αλλα ο προβληματισμός που μου φέρνει αυτό το γεγονός.
Μια χρονια που εκτός μουσικής λείψανε οι μεγάλες συγκινήσεις , σε όλα τα πεδία. Μια χρονια που τα body counts στο Ιράκ ήταν business as usual για όλους μας όταν με νοθρωτητα τα ακούγαμε στις ειδήσεις, που μετα την επανεκλογή Bush, οι οποίες φωνές αμφισβήτησης στην Αμερική άρχισαν να αμβλύνονται. Αλλά και στην Ελλάδα, παρ’ όλη την λαίλαπα της κυβέρνησης και τις ουκ ολίγες χοντράδες της, οι αντιδράσεις γενικά ήταν χαλαρές, ενώ τα ζητήματα που απασχόλησαν την επικαιρότητα (βαβυλης, παραδικαστικο κύκλωμα κτλ) γρήγορα θα ξεχαστούν. Ενώ βεβαία νέα μεγαλεία εθνικού θριάμβου ηρθαν, (Eurovision, Euro basket), που παρότι μερικοί κολλημένοι με το μπασκετ σαν εμάς ενθουσιαστήκαν, δεν μπορούν να συγκριθούν με τις περυσινές συγκινήσεις του Euro.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο δεν είχαμε αντίστοιχα του παρελθόντος γεγονότα.Χαρακτηριστικά, συγυρίζοντας τα ράφια μου προ ημερών, βρήκα μερικά περιοδικά, που είχαν τα καλυτέρα του 1997 και του 98 και μπορεί να υπήρχαν μέσα ρίσκαρες, που μέχρι σήμερα ακούμε με μεγάλη ευχαρίστηση, αλλα οι τότε αρθογράφοι «γκρίνιαζαν» ότι ήταν μεγάλο το βάρος της μουσικής βιομηχανίας στις συλλογές και τα best of και δεν δίνετε βάρος στα καινούργια μουσική.
Τι να πούμε δηλαδή για το 2005; Ήδη τα περισσότερα δισκάκια φετινής παραγωγής που έχουμε στην δισκοθήκη μας , έχουν αρχίσει να μαζεύουν σκόνη, όχι γιατί δεν αξίζουν, αλλα γιατί έχουν την αίσθηση (την γεύση και την οσμή ) της ξαναμαθημένης τροφής. Μπορεί να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν πάθει «αμόκ» με αυτή την μόδα του νέο-garage, διότι πραγματικά νομίζω ότι ειναι το πιο non-rock ρεύμα σε όλη την ιστορία του rock (όπως νομίζω ότι χαρακτηριστικά απέδειξαν τα γεγονότα της συναυλίας των White stripes, αλλα και οι επόμενοι δίσκοι της πρώτης γενιάς των συγκροτημάτων). Αλλά αυτό θα το κρίνει η ιστορία φυσικά. Ενώ πολύ καλλιτέχνες του προσφάτου παρελθόντος, επαναπαύονται σε αυτό, και κυκλοφορούν φέτος συλλογές (σε αντίθεση με το 1997 οπού οι συλλογές ήταν παλαιολιθικών κυρίως ονομάτων).Φυσικά εδώ θα πρέπει να πούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής βιομηχανίας ασχολειται με την «καταπολέμηση της πειρατείας, αντί να κοιτάει πως θα κάνει την δουλειά της. Έτσι και όλο και περισσότερο αρχίζουμε να ψάχνουμε ανεξάρτητες παραγωγές, αλλα και οι μικρές άπαντες να παίρνουν την στήριξη που τους αξίζει. Καθώς οι μουσικές ιδιοφυές είναι σπάνιο φαινόμενο, για να μπορούμε να βρίσκουμε καινούργια γράμματα, θα πρέπει εκεί να ψάχνουμε, γιατί αλλιώς οι περισσότεροι «επιτυχημένοι» μετά τον πρώτο, άντε τον δεύτερο δίσκο ακολουθούν την πεπατημένη.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό εγώ θα άρνηθω να μπω στο hype των ημερών και να φτιάξω τοπ. Θα σταθώ όμως σε κάποιες κυκλοφορίες που μας άγγιξαν ιδιαιτέρα.
System of a down. Μας περίμεναν με μια καταιγίδα στις αρχές του καλοκαιριού, που κράτησε μέχρι το Σεπτέμβρη, «πετώντας τα μυαλά στο μπλέντερ». Πραγματικά είχαμε πολλά χρονια να πάθουμε απανωτά σοκ από δίσκο σκληρού ήχου, και αυτό το δισκάκι έκανε μήνες να βγει από το κασετόφωνο. Στην συνεχεία ηρθέ το Σεπτέμβρη το δεύτερο μέρος, το οποίο δεν θα μπορούσε να έχει την ιδία τύχη. Καθώς δεν θα μπορούσε έτσι και αλλιώς να έχει την ιδία φρεσκάδα, και εμείς είχαμε φτάσει την υπόθεση ακρόαση system of a down στα όρια της.
Nancy Sinatra. Μας έδωσε έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα δίσκο, που πραγματικά πηρέ τις ώρες που του άξιζαν στο air-play του σταθμού, και ελπίζω να αποκτήστε την αναγνώριση που του αρμόζει. Παρόλο που δεν συγκρίνεται με το παρελθόν της (μπορεί να ναι και καλύτερο, αλλα σίγουρα διαφορετικό) μέσα στις φετινές κυκλοφορίες αποτελεί μια πραγματική όαση.
Kaiser Chiefs. Καλά ρε συ αυτοί είναι τόσο γαματα παλιομοδίτικοι, που θέλω να πάρω μπλουζάκι τους και να κυκλοφορώ. Πραγματικά ένα φρέσκο συγκρότημα, που χωρίς να κάνει οτιδήποτε καινούργιο, σου φαίνεται ότι ακούς κάτι τελείως καινούργιο, πραγματικά κάτι τέτοιες περιπτώσεις μας γεμίζουν αισιοδοξία.
Morrissey όχι δεν βρήκε φέτος, αλλα μας συντρόφευσε αρκετές ώρες, και αυτό δεν θα τον ξεχάσουμε.
LCD soyndsystem να και μια πραγματική έκπληξη, από κάτι πιο πειραματικό. Εδώ μπλέκονται πολλά όμορφα πράγματα, αν και μια αίσθηση ανολοκλήρωτου για τον ακροατή. Εμείς όμως θα συνεχίσουμε να το ακούμε.
Gorrilaz ένα αρκετά πιο «περίεργο» άλμπουμ από το προηγούμενο, αλλα τελικά πιο συμπαθητικό. Το ομολογώ όλο το στόρι γύρω από τα κόμικς και τα τραγούδια με τους ηθοποιούς κτλ, δεν με είχε εμπνεύσει ιδιαιτέρα. Αλλά εδώ , σε μια άνυνδρη χρονια, χτυπήσαμε μια ιδιαίτερη φλέβα "νερού".
Ρόδες Εδώ έχουμε το ελληνικό δωράκι της χρονιάς, σε έναν δίσκο με λίγο απ’ όλα, από ένα συγκρότημα λίγο απ’ όλα. Πάντως η αλήθεια είναι ότι από την εποχή του «ένα κεφάλι γεμάτο χρυσαφί» είχα να πάρω ελληνικό δίσκο που να ακούγεται δεκάδες φορές από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένας πραγματικά καλός δίσκος που δύσκολα βαριέσαι.
Spinalonga records Και αυτό ήταν μια πραγματικά ελπιδοφόρα κίνηση στον ελληνικό χώρο. Μια εταιρία που ηχογραφεί ελληνικές άπαντες , και κυκλοφορεί low-cost δισκάκια, όχι μονό δίνει βήμα για φρέσκα γράμματα, αλλα και δημιουργεί έναν πραγματικό αντίποδα στις δισκογραφικές και την αντί-πειρατική υστερία. Τέλος η συχνή διοργάνωση συναυλιών, δίνει μια διαφορετική ζωντάνια στις νύχτες μας στην Αθηνά.
Cobrastyle τους Mad Cobra, δεν του ψάξαμε παραπάνω. Αλλά αυτό το τραγούδι, μολονότι το γνωρίσαμε λίγο άτσαλα (διαφήμιση) , πραγματικά θα πρέπει να είναι για πολλά χρονια must στο play list κάθε πάρτη που σέβεται τον εκατό του και κυρίως αυτούς που χορεύουν.
Rachid taja εδώ όμως είναι η πραγματική αποκάλυψη. Ένα τέλειο πάντρεμα του ethnic, με την δυτική παράδοση σε βαθμό που είναι ευχάριστη στα αυτιά του απαίδευτου δυτικού ακροατή, βάζοντας τον όμως ταυτόχρονα σε διαδικασία εξερεύνησης των παραδόσεων.
Verve remixed vol.3 παρότι πρόκειται για remixes κλασσικών jazz ηχογραφήσεων, ήταν ένα απαραίτητο δισκάκι για τις καλοκαιρινές μας περιπλανήσεις, που μας ενθουσίασε
.Pink Martini Πραγματικά επικός δίσκος, που μένει βαθειά χαραγμένος στο μυαλό σου αφού τον ακούσεις. Ένας πλήρης δίσκος, με ποικίλες στιγμές . Με στιγμές που δεν μπορείς να συγκροτηθείς και να μην χορέψεις, αλλα και στιγμές που σε συνοδεύουν σε πιο» έντονες στιγμές.
Kill bill στα αλήθεια τι θα ήταν η φετινή χρονια τα soundtracks της ταινίας? Και μια και μιλάμε για σινεμα, νομίζω ότι η ξηρασία ήτανε εφάμιλλη και εκεί και για τα λιγα πράγματα που θα θυμόμαστε θα είναι το Sin City.
Madonna όλο τον δίσκο δεν τον έχουμε ακούσει, αλλα το HUNG UP, θα στοιχειώσει στα danceflloors
Shakira αυτή η κοπέλα όσο μεγαλώνει ομορφαίνει;

Υ.Γ. βεβαία η δισκογραφική ξηρασία, μας δίνει την ευκαιρία να γυρίσουμε στο παρελθόν, και να σκάψουμε για να ανακαλύψουμε τα διαμάντια που μας ξέφυγαν, αλλα και να ανακαλύψουμε καινούργια πεδία που για μας ήταν μέχρι πρόσφατα ανεξερεύνητα (jazz, ethnic , soul αλλα και ηλεκτρονική και gothic, που είχαμε επιφανειακή επαφή)

Υ.Γ. έτσι για την τιμή των οπλών θα σας δώσω το top-20 από το air play του Ροκ Στορμ, χωρίς να σημαίνει ότι είναι τα καλυτέρα τραγούδια για μας, απλά αυτά που πέρυσι το καλοκαίρι παιχτήκαν παραπάνω από την συχνότητα μας.
1. Take Five
2. Summertime killer – Luis Bacal
3. I want you – Elvis Costello
4. heart full of soul – Yardbyrds
5. Fool for your loving – Whitesnake
6. Wild is the wind – david bowie
7. Jacqueline – Franz Ferdinand
8. Goodnight moon – shivaree
9. summertime – Janis Joplin
10. lovecats- Cure
11. I am the walrus – beatles
12. Bang Bang – Nancy Sinatra
13. gone daddy gone – violent femmes
14. dead end street – kinks
15. Rock the casbah – Rachid Taja
16. malaguena salaros – chingon
17. vision thing – sisters of mercy
18. under pressure – queen ft. david bowie
19. B.Y.O.B.- system of a down
20. Let’s never stop falling in love – pink martini